ايشان عنايت كرده بود راه كفر را پيش گرفت . س : انسان‌ها چگونه به چنين بيمارى خطرناك گرفتار مىگردند ؟ ج : ريشه اصلى اغلب بيمارىهاى روانى ، به ويژه حسادت ، به نداشتن ايمان به خداى سبحان باز مىگردد ، به خاطر اينكه افراد بى خبر از خداوند با تخيل و توهمات خود جريانات جهان هستى را تحليل مىكنند و چنين مىپندارند كه هر نعمتى و يا امتيازى كه در اخيتار عدّه‌اى قرار مىگيرد ، به دست خود آنها بوده است و چون احساس حقارت مىكنند و لذا به اين بيمارى مبتلا مىشوند و در احاديث آمده كه ائمه هدى عليهم السلام مىفرمودند : [ نَحن المَحْسُودُون ] ما امامان معصوم مورد حسادت از خدا بيخبران واقع هستيم ، چون اين همه نعمت‌هاى الهى را وقتى كه در اختيار ما مىبينند ، راه حسادت را پيش مىگرفته و با بدترين شيوه‌ها به ما هجوم مىكنند چنانچه تاريخ جنايات آنها را ثبت كرده است . ولى اگر به خدا مؤمن باشند هرگز به اين بيمارى كُشنده گرفتار نخواهند شد زيرا اهل ايمان معتقدند كه جهان هستى و تمام ريزكارى هايش با تدبير و سياست الهى اداره مىشود و هر نعمتى و يا امكاناتى كه در اختيار عدّه‌اى قرار مىگيرد به صلاحيت و شايستگى آنها مربوط مىشود كه از روى امتحان و آزمايش به آنان داده شده است چنانچه قرآن از زبان حضرت سليمان عليه السلام نقل مىكند : . . . هذا مِنْ فَضْلِ رَبِّى لِيَبْلُونى ءَاشْكُرُ امْ أكفُرْ اين همه قدرت ، حكومت ، جاه و جلال و نعمت‌ها ، همگى از نيكى و محبت پروردگارم مىباشد كه برايم مرحمت فرموده تا مرا مورد آزمايش قرار دهد كه من شكرگزارم يا ناسپاسم . به هر حال براى حسود از حسادتش جز خودكشى تدريجى ، و درگيرىهاى روانى خطرناك و مبغوضيّت در درگاه الهى عايدى نخواهد بود و در بخش ديگر دعا آمده : . . . وارزقنى سَلامَةَ الصَّدر من الحَسَدِ ؛ خدايا دلم را از گرفتارى حسد سالم بدار كه به هيچكس و در هيچ موردى ، اعم از سلامتى ، زيادى نعمت ،